5 Most FAQ’s of Ideas of Development Chapter in Class 10th Social (TS/AP)

8 Marks

LAQ-1 : Read the following paragraph and write your opinion. “When we looked at individual aspirations and goals, we found that people not only think of better income but also have goals such as security, respect of others, equal treatment, freedom, etc. Similarly, when we think of a nation or a region, we may think of other equally important attributes besides average income”.

For Backbenchers 😎

The paragraph is saying that when we think about what people want in life, or how well a country is doing, it’s not just about money. Here’s the main idea:

  1. People Want More than Just Money: Sure, having a good income is nice, but people also really care about feeling safe, being respected, treated fairly, and being free to do what they want. These things make life better.
  2. Judging a Country’s Success: If you’re just looking at how much money everyone makes on average (per capita income) to see if a country is doing well, that’s not enough. You should also look at things like how many people can read and write (literacy rate), how healthy people are (healthcare), how good the schools are (education), and how long people live (life expectancy).
  3. Money Isn’t Everything: Even if a country’s economy is booming, that doesn’t solve all problems. Things like dirty air and water (environmental pollution), health issues (public health), and making sure everyone is treated equally (equality) are important too.
  4. Need for Balanced Development: Governments and people who make big decisions (policymakers) should focus on both making money (economic growth) and making life better in general (social development). It’s important to do both.
  5. All-Around Improvement: It’s really important to look at both money-related and non-money-related stuff to make sure everyone’s life gets better. This helps the whole country move forward in a good way.

In short, the idea is that being happy and successful isn’t just about how much money you have. It’s also about feeling safe, healthy, respected, and free. And for countries, being successful means making sure all these things are good for the people, not just making sure the economy is strong.

మన తెలుగులో

ప్రజలు జీవితంలో ఏమి కోరుకుంటున్నారో, లేదా దేశం ఎంత బాగా పని చేస్తుందో మనం ఆలోచించినప్పుడు, అది డబ్బు గురించి మాత్రమే కాదు అని పేరా చెబుతోంది. ఇక్కడ ప్రధాన ఆలోచన ఉంది:

  1. ప్రజలు కేవలం డబ్బు కంటే ఎక్కువ కావాలి: ఖచ్చితంగా, మంచి ఆదాయాన్ని కలిగి ఉండటం మంచిది, కానీ ప్రజలు సురక్షితంగా భావించడం, గౌరవించడం, న్యాయంగా వ్యవహరించడం మరియు వారు కోరుకున్నది చేయడానికి స్వేచ్ఛగా ఉండటం గురించి కూడా నిజంగా శ్రద్ధ వహిస్తారు. ఈ విషయాలు జీవితాన్ని మెరుగుపరుస్తాయి.
  2. ఒక దేశం యొక్క విజయాన్ని అంచనా వేయడం: ఒక దేశం బాగా పని చేస్తుందో లేదో చూడటానికి ప్రతి ఒక్కరూ సగటున (తలసరి ఆదాయం) ఎంత డబ్బు సంపాదిస్తున్నారని మీరు చూస్తున్నట్లయితే, అది సరిపోదు. మీరు ఎంత మంది చదవగలరు మరియు వ్రాయగలరు (అక్షరాస్యత రేటు), ఎంత ఆరోగ్యవంతులు (ఆరోగ్య సంరక్షణ), పాఠశాలలు ఎంత మంచివి (విద్య), మరియు ఎంత కాలం ప్రజలు జీవిస్తారు (ఆయుర్దాయం) వంటి అంశాలను కూడా మీరు పరిశీలించాలి.
  3. డబ్బు అంతా కాదు: ఒక దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ పురోగమిస్తున్నప్పటికీ, అది అన్ని సమస్యలను పరిష్కరించదు. మురికి గాలి మరియు నీరు (పర్యావరణ కాలుష్యం), ఆరోగ్య సమస్యలు (ప్రజా ఆరోగ్యం), మరియు ప్రతి ఒక్కరినీ సమానంగా చూడటం (సమానత్వం) వంటి అంశాలు కూడా ముఖ్యమైనవి.
  4. సమతుల్య అభివృద్ధి అవసరం: ప్రభుత్వాలు మరియు పెద్ద నిర్ణయాలు తీసుకునే వ్యక్తులు (విధాన నిర్ణేతలు) డబ్బు సంపాదించడం (ఆర్థిక వృద్ధి) మరియు సాధారణంగా జీవితాన్ని మెరుగుపరచడం (సామాజిక అభివృద్ధి) రెండింటిపై దృష్టి పెట్టాలి. రెండూ చేయడం ముఖ్యం.
  5. ఆల్‌అరౌండ్ ఇంప్రూవ్‌మెంట్: ప్రతి ఒక్కరి జీవితం మెరుగుపడుతుందని నిర్ధారించుకోవడానికి డబ్బుకు సంబంధించిన మరియు డబ్బు-సంబంధించని అంశాలను చూడటం చాలా ముఖ్యం. ఇది దేశం మొత్తం మంచి మార్గంలో ముందుకు సాగడానికి దోహదపడుతుంది.

సంక్షిప్తంగా, ఆలోచన ఏమిటంటే, సంతోషంగా మరియు విజయవంతంగా ఉండటం అంటే మీ వద్ద ఎంత డబ్బు ఉందో మాత్రమే కాదు. ఇది సురక్షితంగా, ఆరోగ్యంగా, గౌరవంగా మరియు స్వేచ్ఛగా అనుభూతి చెందుతుంది. మరియు దేశాలకు, విజయవంతం కావడం అంటే ఆర్థిక వ్యవస్థ బలంగా ఉందని నిర్ధారించుకోవడం మాత్రమే కాకుండా, ప్రజలకు ఈ విషయాలన్నీ మంచిగా ఉండేలా చూసుకోవడం.


The paragraph emphasizes that individual aspirations and goals extend beyond merely seeking better income. It suggests that the progress of a nation or region should be evaluated on factors other than average income.


  1. Individual Aspirations Beyond Income: I concur that people’s aspirations include not only financial prosperity but also security, respect, equal treatment, and freedom. These aspects are crucial for well-being and quality of life.
  2. Comprehensive Assessment of National Development: Evaluating a nation’s progress solely based on per capita income is inadequate. It is essential to consider other vital aspects such as literacy rate, healthcare, education, and life expectancy for a holistic understanding of societal development.
  3. Limitations of Economic Prosperity: Economic growth alone does not address all societal challenges. Issues like environmental pollution, public health, and equality require attention beyond economic metrics.
  4. Importance of Holistic Development: Governments and policymakers should focus on both economic growth and social development. A balanced approach is key to fostering sustainable and inclusive progress for a society.
  5. Striving for Comprehensive Progress: Addressing both economic and non-economic factors is imperative for the overall betterment of citizens’ lives, ensuring comprehensive national progress and enhanced societal well-being.


The paragraph emphasizes that individual aspirations go beyond financial prosperity, including desires for security, respect, and freedom. Similarly, assessing a nation’s progress requires more than just considering average income; factors like healthcare, education, and quality of life are equally important. The opinion agrees, stressing the need for a holistic approach to development that balances economic growth with social and environmental well-being.

LAQ-2 : Usually behind each social phenomenon there would be several contributing factors, and not one. What are the factors that came together for the development of schooling in Himachal Pradesh. (OR) What factors contributed for the development of schooling in Himachal Pradesh.

For Backbenchers 😎

In Himachal Pradesh, schools are getting better because of a bunch of helpful things:

  1. School for Free: School is free and everyone has to go. This helps more kids get into school, especially if their families don’t have much money.
  2. No Cost for Books: Kids get their textbooks and notebooks for free. This makes it easier for parents because they don’t have to pay for these.
  3. Scholarships and Prizes: Giving scholarships and rewards encourages students to do well and think about studying more after school.
  4. Good School Buildings: Schools have the basic stuff they need like clean water, nice classrooms, and toilets. This makes school a better place to learn.
  5. Kids Want to Learn: The children are keen to go to school and learn, which means more of them actually show up.
  6. Government Spending Money: The government in Himachal Pradesh is putting a lot of money into making education better.
  7. 10 Years in School: There’s a rule that kids should go to school for ten years, making sure they get a good amount of education.
  8. Boys and Girls Treated Equally: They’re really focusing on making sure girls get the same chances at education as boys.

So, basically, schooling in Himachal Pradesh is improving because of free education, free books, extra help for students, better school facilities, kids being eager to learn, government money, a rule for how long to stay in school, and making sure girls and boys have equal chances. All these things together are making a big difference.

మన తెలుగులో

హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లో, కొన్ని ఉపయోగకరమైన విషయాల కారణంగా పాఠశాలలు మెరుగవుతున్నాయి:

  1. ఉచితంగా పాఠశాల: పాఠశాల ఉచితం మరియు ప్రతి ఒక్కరూ వెళ్లాలి. ఇది ఎక్కువ మంది పిల్లలు పాఠశాలలో చేరడానికి సహాయపడుతుంది, ప్రత్యేకించి వారి కుటుంబాల్లో ఎక్కువ డబ్బు లేకపోతే.
  2. పుస్తకాలకు ధర లేదు: పిల్లలు వారి పాఠ్యపుస్తకాలు మరియు నోట్‌బుక్‌లను ఉచితంగా పొందుతారు. ఇది తల్లిదండ్రులకు సులభతరం చేస్తుంది ఎందుకంటే వారు వీటి కోసం చెల్లించాల్సిన అవసరం లేదు.
  3. స్కాలర్‌షిప్‌లు మరియు బహుమతులు: స్కాలర్‌షిప్‌లు మరియు రివార్డులు ఇవ్వడం వల్ల విద్యార్థులు బాగా రాణించేలా మరియు పాఠశాల తర్వాత మరింత చదవడం గురించి ఆలోచించేలా ప్రోత్సహిస్తారు.
  4. మంచి పాఠశాల భవనాలు: పాఠశాలలకు అవసరమైన పరిశుభ్రమైన నీరు, చక్కని తరగతి గదులు మరియు మరుగుదొడ్లు వంటి ప్రాథమిక అంశాలు ఉన్నాయి. ఇది పాఠశాలను నేర్చుకోవడానికి మంచి ప్రదేశంగా చేస్తుంది.
  5. పిల్లలు నేర్చుకోవాలనుకుంటున్నారు: పిల్లలు పాఠశాలకు వెళ్లి నేర్చుకోవడానికి ఆసక్తి చూపుతారు, అంటే వారిలో ఎక్కువ మంది వాస్తవానికి కనిపిస్తారు.
  6. ప్రభుత్వం ఖర్చు చేస్తున్న డబ్బు: హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లోని ప్రభుత్వం విద్యను మెరుగుపరచడానికి చాలా డబ్బు వెచ్చిస్తోంది.
  7. పాఠశాలలో 10 సంవత్సరాలు: పిల్లలు మంచి మొత్తంలో విద్యను పొందేలా చూసుకుంటూ పదేళ్లపాటు పాఠశాలకు వెళ్లాలనే నియమం ఉంది.
  8. బాలురు మరియు బాలికలు సమానంగా పరిగణించబడతారు: వారు నిజంగా బాలికలకు విద్యలో అబ్బాయిల మాదిరిగానే అవకాశాలు ఉండేలా చూసుకోవడంపై దృష్టి సారిస్తున్నారు.

కాబట్టి, ప్రాథమికంగా, హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లో ఉచిత విద్య, ఉచిత పుస్తకాలు, విద్యార్థులకు అదనపు సహాయం, మెరుగైన పాఠశాల సౌకర్యాలు, పిల్లలు నేర్చుకోవడానికి ఆసక్తి చూపడం, ప్రభుత్వ డబ్బు, పాఠశాలలో ఎంతకాలం ఉండాలనే నియమం మరియు బాలికలను నిర్ధారించుకోవడం వల్ల హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లో పాఠశాల విద్య మెరుగుపడుతోంది. మరియు అబ్బాయిలకు సమాన అవకాశాలు ఉన్నాయి. ఇవన్నీ కలిసి పెద్ద మార్పును తెస్తున్నాయి.


The development of schooling in Himachal Pradesh is the result of multiple contributing factors that have enhanced education access and quality.


  1. Free and Compulsory Education: Providing free and compulsory education is key to boosting school enrollment and ensuring no child is left behind due to financial constraints.
  2. Free Supply of Textbooks and Notebooks: The initiative to provide free textbooks and notebooks reduces the financial burden on parents and fosters a positive learning environment.
  3. Scholarships and Incentives: Offering scholarships and incentives motivates students to excel and pursue higher education.
  4. Basic Infrastructure Facilities: Efforts to equip schools with essential infrastructure, including drinking water, well-equipped classrooms, and sanitation facilities, enhance the learning experience.
  5. Student Interest and Participation: The willingness of children to attend school and their enthusiasm for education contribute to higher attendance rates.
  6. Government Investment in Education: Himachal Pradesh’s significant budget allocation for education underscores the government’s commitment to improving education quality.
  7. 10 Years of Schooling Rule: Implementing a policy for ten years of schooling ensures a comprehensive education for all students.
  8. Gender Equality in Education: A strong emphasis on gender equality in education promotes inclusivity and equal access to educational opportunities for girls.


The growth of schooling in Himachal Pradesh is driven by a blend of factors including free and compulsory education, textbook provisions, scholarships, infrastructure improvements, student participation, government investment, a 10-year schooling policy, and a focus on gender equality. These elements have collectively fostered the state’s educational system, paving the way for a brighter future for its youth.

LAQ-3 : Observe the given table and analyse the HDI data of India and its neighbours. Some data regarding India and its neighbours for 2016.

CountryPercapita income in $Life expectancy at birthLiteracy rateHuman Development Index (HDI)
Sri Lanka 10,78974.992.670
For Backbenchers 😎

The table is about the Human Development Index (HDI) for India and some countries nearby. HDI measures how well a country is doing in things like money, health, and education. Here’s what it shows for 2016:

  1. Countries in the Table: It’s got info on Sri Lanka, India, Pakistan, Myanmar, Bangladesh, and Nepal.
  2. What’s Measured: They look at stuff like how much money people make (per capita income), how long they live (life expectancy), and how many can read and write (literacy rate).
  3. Who’s Doing Best? Sri Lanka is at the top with the best HDI score of 70.
  4. Where’s India? India is in the middle. It’s doing better than Pakistan, Myanmar, and Bangladesh, but not as good as Sri Lanka. Nepal’s not in the list.
  5. Comparing India to Sri Lanka: India is behind Sri Lanka when it comes to money, how long people live, and how many can read and write.

In short, this HDI data from 2016 shows that Sri Lanka is leading the group in human development. India is doing okay, better than some neighbors, but still needs to work on improving things like income, health, and education to catch up with Sri Lanka.

మన తెలుగులో

పట్టిక భారతదేశం మరియు సమీపంలోని కొన్ని దేశాల మానవ అభివృద్ధి సూచిక (HDI) గురించినది. డబ్బు, ఆరోగ్యం మరియు విద్య వంటి విషయాలలో దేశం ఎంత బాగా పని చేస్తుందో HDI కొలుస్తుంది. ఇది 2016 కోసం చూపేవి ఇక్కడ ఉన్నాయి:

  1. పట్టికలోని దేశాలు: ఇది శ్రీలంక, భారతదేశం, పాకిస్తాన్, మయన్మార్, బంగ్లాదేశ్ మరియు నేపాల్ గురించి సమాచారాన్ని పొందింది.
  2. ఏమి కొలుస్తారు: వారు వ్యక్తులు ఎంత డబ్బు సంపాదిస్తారు (తలసరి ఆదాయం), వారు ఎంత కాలం జీవిస్తారు (ఆయుర్దాయం) మరియు ఎంతమంది చదవగలరు మరియు వ్రాయగలరు (అక్షరాస్యత రేటు) వంటి అంశాలను చూస్తారు.
  3. ఎవరు ఉత్తమంగా చేస్తున్నారు? అత్యుత్తమ హెచ్‌డిఐ స్కోరు 70తో శ్రీలంక అగ్రస్థానంలో ఉంది.
  4. భారతదేశం ఎక్కడ ఉంది? భారతదేశం మధ్యలో ఉంది. ఇది పాకిస్తాన్, మయన్మార్ మరియు బంగ్లాదేశ్ కంటే మెరుగ్గా ఉంది, కానీ శ్రీలంక అంత బాగా లేదు. ఈ జాబితాలో నేపాల్‌ లేదు.
  5. భారతదేశాన్ని శ్రీలంకతో పోల్చడం: డబ్బు, ఎంత మంది ప్రజలు జీవించగలరు మరియు ఎంత మంది చదవగలరు మరియు వ్రాయగలరు అనే విషయంలో శ్రీలంక వెనుక భారతదేశం ఉంది.

సంక్షిప్తంగా, 2016 నుండి వచ్చిన ఈ హెచ్‌డిఐ డేటా మానవ అభివృద్ధిలో శ్రీలంక సమూహానికి ముందుందని చూపిస్తుంది. భారతదేశం కొన్ని పొరుగు దేశాల కంటే మెరుగ్గా ఉంది, కానీ శ్రీలంకను చేరుకోవడానికి ఆదాయం, ఆరోగ్యం మరియు విద్య వంటి వాటిని మెరుగుపరచడానికి ఇంకా కృషి చేయాల్సి ఉంది.


The table presents the Human Development Index (HDI) data for India and its neighboring countries for 2016, including per capita income, life expectancy at birth, and literacy rate.

HDI Parameters and Country Rankings:

  1. HDI Parameters Considered:
    • The table includes data for Sri Lanka, India, Pakistan, Myanmar, Bangladesh, and Nepal.
    • Parameters include per capita income in USD, life expectancy at birth, literacy rate, and HDI values.
  2. HDI Ranking:
    • Sri Lanka ranks the highest with an HDI of 70.
    • India is at 131, followed by Myanmar at 146, Bangladesh at 140, and Pakistan at 148.
    • Nepal is not included in the table.
  3. India’s HDI Comparison:
    • India ranks behind Sri Lanka but ahead of Pakistan, Myanmar, and Bangladesh.
    • India’s HDI suggests it is better than some neighbors but not at the top.
  4. Other Factors Comparison: India lags behind Sri Lanka in per capita income, life expectancy, and literacy rate.


The 2016 HDI data shows that Sri Lanka leads in human development among the listed South Asian countries, with India following. India ranks ahead of Pakistan, Myanmar, and Bangladesh but still faces challenges in improving its income, life expectancy, and literacy rate compared to Sri Lanka. This data underscores the need for targeted efforts to enhance human development in India and the region.

LAQ-4 : What is the main criterion used by the World Bank in classifying different countries? What are the limitations of the above criterion, if any? (OR) How world Bank classifies countries on the basis of per capita income? Explain its limitations.

For Backbenchers 😎

The World Bank sorts countries into “rich” or “poor” based on how much money, on average, each person in the country makes. This is called per capita income. Here’s how it works:

  1. How They Classify:
    • If a country’s average income per person is more than $12,055, it’s called a “rich” country.
    • If it’s less than $995, it’s a “poor” country.
  2. Why This Method Isn’t Perfect:
    • Doesn’t Show Who Gets What: This way of classifying doesn’t show if some people in the country are super rich and others are really poor.
    • Same Average, Different Reality: Two countries might have the same average income, but one could have huge differences between rich and poor people.
    • Money Isn’t Everything: Just because a country’s average income goes up, it doesn’t mean life gets better in terms of health, education, etc.
    • Not Everyone Benefits Equally: When a country’s average income increases, it might only help a few people, not everyone.
    • Ignores Other Important Stuff: Things like how many babies are born, how many people die, how long they live, and how many can read and write aren’t included in this calculation.

So, basically, while the World Bank uses per capita income to label countries as rich or poor, it’s not the best way to understand everything about a country’s well-being. There’s a lot more to consider, like who’s actually getting the money and other factors that affect people’s lives.

మన తెలుగులో

దేశంలోని ప్రతి వ్యక్తి సగటున ఎంత డబ్బు సంపాదిస్తున్నారనే దాని ఆధారంగా ప్రపంచ బ్యాంకు దేశాలను “ధనిక” లేదా “పేద”గా క్రమబద్ధీకరిస్తుంది. దీనినే తలసరి ఆదాయం అంటారు. ఇది ఎలా పని చేస్తుందో ఇక్కడ ఉంది:

  1. వారు ఎలా వర్గీకరిస్తారు:
    • ఒక వ్యక్తికి దేశం యొక్క సగటు ఆదాయం $12,055 కంటే ఎక్కువగా ఉంటే, దానిని “ధనిక” దేశం అంటారు.
    • అది $995 కంటే తక్కువ ఉంటే, అది “పేద” దేశం.
  2. ఈ పద్ధతి ఎందుకు సరైనది కాదు:
    • ఎవరికి ఏమి లభిస్తుందో చూపదు: ఈ వర్గీకరణ విధానం దేశంలోని కొందరు గొప్ప ధనవంతులైతే మరికొందరు నిజంగా పేదవారైతే చూపరు.
    • ఒకే సగటు, భిన్నమైన వాస్తవికత: రెండు దేశాలు ఒకే సగటు ఆదాయాన్ని కలిగి ఉండవచ్చు, కానీ ధనిక మరియు పేద ప్రజల మధ్య భారీ వ్యత్యాసాలు ఉండవచ్చు.
    • డబ్బు అంతా కాదు: దేశం యొక్క సగటు ఆదాయం పెరిగినందున, ఆరోగ్యం, విద్య మొదలైన వాటి పరంగా జీవితం మెరుగుపడుతుందని కాదు.
    • అందరూ సమానంగా ప్రయోజనం పొందలేరు: ఒక దేశం యొక్క సగటు ఆదాయం పెరిగినప్పుడు, అది కొంతమందికి మాత్రమే సహాయం చేస్తుంది, అందరికీ కాదు.
    • ఇతర ముఖ్యమైన అంశాలను విస్మరిస్తుంది: ఎంత మంది పిల్లలు పుట్టారు, ఎంత మంది చనిపోతారు, ఎంత కాలం జీవిస్తారు మరియు ఎంత మంది చదవగలరు మరియు వ్రాయగలరు వంటి విషయాలు ఈ గణనలో చేర్చబడలేదు.

కాబట్టి, ప్రాథమికంగా, ప్రపంచ బ్యాంక్ తలసరి ఆదాయాన్ని దేశాలను ధనిక లేదా పేద అని లేబుల్ చేయడానికి ఉపయోగిస్తుండగా, దేశం యొక్క శ్రేయస్సు గురించి ప్రతిదీ అర్థం చేసుకోవడానికి ఇది ఉత్తమ మార్గం కాదు. వాస్తవానికి డబ్బును ఎవరు పొందుతున్నారు మరియు ప్రజల జీవితాలను ప్రభావితం చేసే ఇతర అంశాలు వంటి వాటిని పరిగణనలోకి తీసుకోవడానికి ఇంకా చాలా ఉన్నాయి.


The World Bank uses per capita income as the primary criterion for classifying different countries. This measure is obtained by dividing a country’s total income by its population, indicating the average income per person.

Classification Based on Per Capita Income:

  1. Countries with a per capita income above US $12,055 are classified as “rich” countries.
  2. Those with a per capita income below US $995 are classified as “poor” countries.

Limitations of Per Capita Income as a Criterion:

  1. Inequality in Income Distribution: The classification does not address income distribution within a country, potentially hiding significant income inequality.
  2. Disparity between Rich and Poor: It fails to reflect economic disparities within countries, despite similar per capita incomes.
  3. Incomplete Measure of Human Welfare: A rise in per capita income doesn’t necessarily equate to improvements in human welfare, as it overlooks factors like healthcare and education.
  4. Unequal Distribution of Increased Income: Increases in per capita income may not be equally distributed, not benefiting all individuals.
  5. Neglecting Socio-Demographic Factors: Per capita income overlooks crucial socio-demographic indicators like birth rate, death rate, life expectancy, and literacy rates.


While per capita income is a common criterion used by the World Bank for country classification, it has several limitations. It overlooks aspects like income distribution, internal economic disparities, and other indicators of human welfare and development. Policymakers need to consider additional factors for a more accurate understanding of a country’s economic and social conditions.

LAQ-5 : Explain briefly about ‘Schooling Revolution in Himachal Pradesh’.

For Backbenchers 😎

After India became independent, Himachal Pradesh did some really great things to improve its schools, which was different from many other parts of India. Here’s what they did:

  1. Education for Free: The government made sure every kid could go to school without having to pay. This was especially helpful for families who didn’t have a lot of money.
  2. Good Stuff in Schools: Schools had everything they needed: good teachers, classrooms with the right equipment, clean toilets, and safe water to drink.
  3. Spending More on Kids: In 2005, Himachal Pradesh spent Rs. 2,005 on education for each child, which was a lot more than the average spending in India (Rs. 1,049).
  4. Equal Chances for Boys and Girls: The state was really good at making sure girls got the same chances to learn as boys.
  5. Women Making Decisions: Women in Himachal Pradesh, who often had their own jobs and money, played a big part in deciding about their kids’ health and education.
  6. School as Normal: In Himachal Pradesh, it’s normal and important for women to work after they get married, and going to school is seen as really important for everyone.

So, basically, Himachal Pradesh made some big changes to make sure all kids could go to school and learn well. They focused on making school free, having good facilities, spending more money on education, making sure both girls and boys could learn, and involving women in these decisions. This made schooling a normal and important part of life in Himachal Pradesh.

మన తెలుగులో

భారతదేశం స్వాతంత్ర్యం పొందిన తర్వాత, హిమాచల్ ప్రదేశ్ తన పాఠశాలలను మెరుగుపరచడానికి కొన్ని గొప్ప పనులు చేసింది, ఇది భారతదేశంలోని అనేక ఇతర ప్రాంతాల కంటే భిన్నంగా ఉంది. వారు ఏమి చేసారో ఇక్కడ ఉంది:

  1. ఉచిత విద్య: ప్రభుత్వం ప్రతి పిల్లవాడు డబ్బు చెల్లించకుండా పాఠశాలకు వెళ్లేలా చూసింది. పెద్దగా డబ్బు లేని కుటుంబాలకు ఇది ప్రత్యేకంగా ఉపయోగపడింది.
  2. పాఠశాలల్లో మంచి అంశాలు: పాఠశాలలకు అవసరమైనవన్నీ ఉన్నాయి: మంచి ఉపాధ్యాయులు, సరైన పరికరాలతో తరగతి గదులు, శుభ్రమైన మరుగుదొడ్లు మరియు త్రాగడానికి సురక్షితమైన నీరు.
  3. పిల్లల కోసం ఎక్కువ ఖర్చు చేయడం: 2005లో హిమాచల్ ప్రదేశ్ రూ. ప్రతి బిడ్డకు విద్యపై 2,005, ఇది భారతదేశంలోని సగటు వ్యయం (రూ. 1,049) కంటే చాలా ఎక్కువ.
  4. అబ్బాయిలు మరియు బాలికలకు సమాన అవకాశాలు: అమ్మాయిలు అబ్బాయిల మాదిరిగానే నేర్చుకునే అవకాశం ఉందని నిర్ధారించుకోవడంలో రాష్ట్రం చాలా బాగుంది.
  5. మహిళలు నిర్ణయాలు తీసుకోవడం: హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లోని మహిళలు, తరచుగా వారి స్వంత ఉద్యోగాలు మరియు డబ్బును కలిగి ఉంటారు, వారి పిల్లల ఆరోగ్యం మరియు విద్య గురించి నిర్ణయించడంలో పెద్ద పాత్ర పోషించారు.
  6. పాఠశాల సాధారణం: హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లో, మహిళలు వివాహం చేసుకున్న తర్వాత పని చేయడం సాధారణం మరియు ముఖ్యమైనది మరియు పాఠశాలకు వెళ్లడం అనేది ప్రతి ఒక్కరికీ చాలా ముఖ్యమైన విషయంగా కనిపిస్తుంది.

కాబట్టి, ప్రాథమికంగా, పిల్లలందరూ పాఠశాలకు వెళ్లి బాగా నేర్చుకునేలా హిమాచల్ ప్రదేశ్ కొన్ని పెద్ద మార్పులను చేసింది. వారు పాఠశాలను ఉచితంగా అందించడం, మంచి సౌకర్యాలను కలిగి ఉండటం, విద్యపై ఎక్కువ డబ్బు ఖర్చు చేయడం, బాలికలు మరియు అబ్బాయిలు ఇద్దరూ నేర్చుకునేలా చూసుకోవడం మరియు ఈ నిర్ణయాలలో మహిళలను భాగస్వామ్యం చేయడంపై దృష్టి పెట్టారు. ఇది హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లో పాఠశాల విద్యను సాధారణ మరియు జీవితంలో ముఖ్యమైన భాగంగా చేసింది.


Post-independence, Himachal Pradesh undertook significant initiatives to revolutionize schooling, contrasting with the low education levels in most Indian states.

Key Points of the Revolution:

  1. Free and Accessible Education: The government implemented free education for all children, making schooling accessible to every child and targeting those from economically disadvantaged backgrounds.
  2. Minimum Facilities in Schools: Ensured basic facilities in schools, including qualified teachers, well-equipped classrooms, clean toilets, and safe drinking water.
  3. Higher Investment in Education: In 2005, Himachal Pradesh invested Rs. 2,005 per child in education, surpassing the national average of Rs. 1,049.
  4. Reduced Gender Bias: Notable for its lower gender bias in education, the region encouraged equal educational aspirations for both daughters and sons.
  5. Empowered and Educated Women: Himachali women, often self-employed and economically independent, played a key role in decisions about their children’s health and education.
  6. Education as a Social Norm: The culture in Himachal Pradesh endorsed women working outside the home post-marriage, making schooling a social norm and essential for personal and societal development.


The schooling revolution in Himachal Pradesh has been transformative, setting a benchmark for education reform. By providing free and accessible education, ensuring essential facilities, increasing investment, promoting gender equality, and involving empowered women, the state has created a more educated and progressive society. This revolution serves as a model for educational development in other regions.